1. wprowadzenie

Opisane tu zasady to jeden z wariantów gry opracowanej przez Dmitrija Dawidowa w 1986 roku na Wydziale Psychologii Uniwersytetu w Moskwie. Według ustnie przekazywanej legendy wykorzystywana była w byłym ZSRR do szkolenia szpiegów i dyplomatów. Faktycznie gra jest dość dobrze przemyślana i wyważona, dzięki czemu każdy ma mniej więcej jednakowe szanse. Wymaga przy tym ciągłej kontroli mowy ciała oraz innych sygnałów pozawerbalnych zarówno u siebie jak i u innych graczy. Przedstawiony tu wariant jest nastawiony przede wszystkim na zwiększenie realizmu gry. Najważniejsze są zachowania samych graczy, a nie postaci przez nich odgrywanych, dzięki czemu rozgrywka jest dużo bardziej emocjonująca.
Wszyscy gracze to mieszkańcy małego miasteczka. W miasteczku tym władzę próbuje przejąć mafia, zabijając po kolei obywateli. Mafia ukrywa się pomiędzy zwykłymi ludźmi, nie chcąc, by namierzył ich działający w tajemnicy policjant. Celem mafii jest zabicie wszystkich prawych mieszkańców. Celem mieszkańców jest wykrycie mafii zanim ta zdąży ich wszystkich zabić. Celem policjanta jest szybkie namierzenie mafii, i wydanie jej sądowi złożonemu z obywateli.

2. wymagania

  • 7 - 15 osób
  • pokój, w którym wszyscy będą się wzajemnie widzieć

3. rozgrywka

Na początku wybrany zostaje Mistrz Gry. Nie bierze on bezpośredniego udziału w rozgrywce, prowadzi jednak pozostałych uczestników przez kolejne etapy.
Gra zaczyna się w nocy. Gracze zamykają oczy. Mistrz gry dotyka dwóch lub trzech osób, te otwierają oczy i patrzą na siebie. To członkowie mafii. Będą współpracować przez całą grę, by zabić pozostałych mieszkańców miasta. Mafia zamyka oczy. Mistrz gry dotyka kolejnej osoby, która otwiera oczy. To policjant, będzie się starał wytropić mafię. Policjant zamyka oczy.
Nastaje dzień. Wszyscy gracze otwierają oczy. Ich zadaniem jest wytypowanie osoby, którą podejrzewają o bycie w mafii. Biorą pod uwagę dziwne zachowanie niektórych graczy, nerwowe uśmieszki i porozumiewawcze spojrzenia. Gdy uczestnicy dojdą do porozumienia (często potrzebne są głosowania, także wielokrotne), wskazana osoba zostaje zabita. Mistrz Gry ujawnia, czy dana osoba była w mafii czy nie, jednak nigdy nie zdradza, czy zginął policjant. Martwe osoby nie biorą udziału w dalszej rozgrywce, nie mogą zabierać głosu podczas rozmów obywateli.
Zapada noc. Wszyscy gracze zamykają oczy. Po chwili budzi się mafia. Na migi ustala, kogo chce zabić tej nocy, wskazuje daną osobę mistrzowi gry. Mafia zasypia. Budzi się policjant, który powinien mieć już pewne podejrzenia. Wskazuje swój typ mistrzowi gry, a ten kiwa głową potwierdzając lub przecząc domysłom policjanta. Jednej nocy policjant może sprawdzić tylko jedną osobę. Policjant zasypia. Jeśli policjantowi uda się nakryć członka mafii w ciągu dnia będzie musiał przekonać resztę obywateli o winie wskazanego, nie może przy tym się jednak ujawnić, ponieważ stanie się łatwym celem dla reszty mafii.
Wstaje kolejny dzień, budzą się wszyscy uczestnicy. Mistrz gry ogłasza, kto został zabity przez mafię tej nocy. Gracze mają już sporo wskazówek: widzieli, kto na kogo głosował (kto sprawił, że ucierpiała niewinna osoba, kto się nie odzywał, a kto wskazywał prawdziwego członka mafii). Mafia musi zaś za wszelką cenę zdjąć podejrzenia z siebie, pomóc może nieszablonowe postępowanie, a także wyłapywanie słabych punktów u pozostałych graczy (nerwowość, niezdecydowanie), które można wykorzystać, oskarżając te osoby o bycie w mafii. W momencie, gdy obywatele dojdą do porozumienia i skażą jedną osobę na śmierć, zapada noc. Znów budzi się mafia i zabija jedną osobę, następnie graczy sprawdza policjant.

4. koniec gry

Gra kończy się w sytuacji, w której mafia zabije wszystkich obywateli lub mieszkańcy wyeliminują członków mafii.